Rice

Hoog Amerikaans bezoek… Condoleezza Rice in town. En wat er dan gebeurt… demonstratie, staking, afgesloten wegen, strenge controles, en een heel Amerikaans leger van stoere, voor cool willen doorgaande bodyguards die voor haar uit hobbelt.

Ik ben met G., ook een Nederlandse, naar haar ontmoeting met Abu Mazen gegaan. Via iemand die G. kende in de Muqata’a – het Palestijnse presidentieel terrein – probeerden we binnen te komen, zonder perskaarten. Dit leek eerst moeilijk te worden: de Amerikanen hebben hun eigen veiligheidsinstructies doorgegeven. Zelfs van alle gewone (Palestijnse) fotografen die altijd zo overal binnen lopen, wilde men de perskaart zien. Wij mochten uiteindelijk ook het terrein op, na een uurtje wachten in de zon en een beetje slijmen met de bewakers (“de Nederlanders moeten toch ook uit eerste hand het nieuws horen, en niet via de media van de joden” – zo kom je dus binnen).
Op het terrein moesten we weer heel lang wachten. Buiten was een hek waarachter de cameramensen en fotografen mochten staan op het moment dat Rice aankwam. Binnen was een zaal ingericht als perszaal. Een aantal fotografen mocht foto’s maken in een kamertje waar Rice met Abu Mazen een ‘discussie’ zou hebben. Na dat gesprek zou de persconferentie plaatsvinden.
Ondertussen was er in het centrum van de stad een demonstratie tegen Amerika aan de gang. De mensen liepen in de richting van de Muqata’a, waar zij op een gegeven moment tegen gehouden werden door de Palestijnse security forces. Op last van de Amerikanen mochten de gewone Palestijnen natuurlijk niet in de buurt van Rice komen. Dat draaide daarna uit op ongeregeldheden tussen politie en burgers, stenen gooien en met stokken slaan. De met Rice meereizende Amerikaanse pers vond dit natuurlijk spannend, maar ze konden het terrein niet af, dus zij waren informatie aan het inwinnen bij aanwezige Palestijnse persmensen. Omdat een vriend van mij in de demonstratie had meegelopen, heb ik hem met een Amerikaanse journalist laten praten. Mensen van de BBC vonden het bijzonder dat er gestaakt werd. Ongelofelijk, dat zijn mensen die verslag doen van de gebeurtenissen hier, maar ze zijn niet in de Palestijnse gebieden gestationeerd, en ze hebben dan ook geen idee van wat er hier speelt, behalve de politieke spelletjes. Dus, toen ik tegen de verslaggever van BBC zei dat er bijna elke week een staking is in Ramallah, vanwege de situatie, was hij verbaasd. ‘Rice komt toch niet elke week in Ramallah…’. Nee, antwoordde ik, maar het Israëlisch leger wel, en die nemen of mensen mee of ze doden er een paar, dus…
G. en ik hadden intussen trek, wat werd opgemerkt door een Palestijnse veiligheidsman. En omdat de lunch voor de soldaten van de Muqata’a net gekomen was – rijst, kip en molokhiya – werden we uitgenodigd om mee te lunchen. Dat hebben we maar gedaan, tussen de aankomst van Rice en de persconferentie in…je moet toch iets.
Nadat Rice met Abu Mazen had gekletst, zou er een persconferentie zijn. Op het laatst werd die omgezet in alleen het geven van een korte statement door beide. Rice wil natuurlijk geen lastige vragen van de Palestijnen. Het was echt een non-statement: Rice wil een staakt-het-vuren – maar wanneer, dat weet ze nog niet. Nou, ik weet wel wanneer, als Israël Libanon helemaal kapot heeft geschoten. Want dat er echt een oorlog aan de gang is, heb ik wel gehoord van de fotograaf uit de Golan, die de hele tijd in het noorden aan het werk is. Ik heb foto’s gezien, ongelofelijk. Veel vuur, bommen, tanks en geweld. Ook werd hij twee keer bijna geraakt door een katyusha, eentje die zo’n 50 meter van hem vandaan landde.

Vanavond doen we alsof alles weer normaal is, dan is er een afscheidsfeestje voor A. (morgen vertrekt ze naar Nederland), in Almonds, een kroeg redelijk ver uit het centrum, de enige reden dat ie open is. Hopelijk gebeurt er niks spannends.