Jordanie en de muurtour

Zo, dat is lang geleden dat ik wat geschreven heb.

Waar zal ik beginnen….

Ik ben een kleine twee weken in Jordanië geweest, om een groep van Summum te begeleiden. En ik heb mij weer prima vermaakt. Ik vind Jordanië elke keer dat ik er kom weer leuker dan de keer ervoor. De reis zat goed in elkaar, en de groep was ook erg gezellig. De laatste dagen hebben we heerlijk in Aqaba van het mooie weer en het strand genoten. Gedoken heb ik niet, wel gesnorkeld, lekker gegeten, een mooie vliegshow gezien (ter ere van de koning die ook in Aqaba was - zei men), hele goeie waterpijp gehad in leuk gezelschap. Was helemaal goed.
Op de terugweg naar Israël (via Jeruzalem naar Ramallah) kreeg ik zelfs zonder problemen weer een visum voor 3 maanden (waar een beetje slijmen al niet goed voor is)!

Daarna, terug in Ramallah, had ik eerst bezoek. Dat was erg leuk, details volgen eventueel via gewone email, niet via deze openbare site.

Ik ben afgelopen weekend in Haifa geweest, bij T. op bezoek. Dat was heel gezellig. Veel gekletst, wat gedronken ergens, op het strand gelegen, met nog vier anderen uit. Ik moest zondag vroeg weer terug naar Ramallah, had een afspraak hier om naar een dorpje ten noorden van Ramallah te gaan. In dat dorpje werd een fotografiecursus voor kinderen gegeven, en ik ben mee gegaan om te zien hoe dat gaat. In juli ga ik misschien zelf in een paar dorpen rond Ramallah zo’n cursus geven, lijkt me erg leuk, ik houd jullie op de hoogte.

De afgelopen dagen ben ik wat ziekig geweest, er heerst een virus, volgens mijn huisgenootje. Veel heb ik dus niet gedaan.

Een paar dagen voordat ik naar Jordanië ging, heb ik een tour langs de muur rond Jeruzalem gekregen van een man van B’tselem, een Israëlische organisatie die zich inzet voor de mensenrechten van de Palestijnen in de bezette gebieden. Ik kreeg de tour alleen, en dat vond ik erg prettig. Zo kon ik alles vragen wat ik wilde, bleven we overal zo lang als ik wilde, en kon ik beter foto’s maken. Ik vond het indrukwekkend. Op veel plekken in de Westbank is de loop van de muur bizar, maar vooral rond Jeruzalem heeft ie een enorme invloed op het dagelijks leven van de Palestijnen. Sowieso komt bijna geheel oost Jeruzalem, wat nu Arabisch is en bezet gebied, aan de Israëlische kant van de muur te liggen. In sommige wijken loopt de muur dwars door de wijk heen. Mensen kunnen niet meer naar familie, het is lastig om naar school te gaan, winkeleigenaren wonen nog wel tegenover hun winkel, maar met een muur ertussen, zodat het moeilijk is om de winkel te blijven runnen. Mensen met een Jeruzalem-identiteitsbewijs wonen aan de verkeerde, namelijk Palestijnse, kant. Een aantal grote joodse nederzettingen op bezet/geannexeerd gebied, zoals Gilo met 28000 inwoners, komen nu aan de Israëlische kant van de muur te liggen. De Palestijnen weten nu wel wat er gebeurt: dit wordt nooit meer Palestijnse grond. Op deze manier ontstaat er een situatie waarbij Israël zonder veel moeite veel grond nu ècht in bezit neemt.
Ach, en zoveel meer.
We gingen bij een gezin langs dat vlak voor de muur woont, in een huis dat bezit van de familie is, maar een deel van de grond is bezit van een kerk in Jeruzalem. De mensen hebben geen Jeruzalem-identiteitsbewijs, maar een Westbank-bewijs, dus ze mogen officieel niet naar Jeruzalem. Voor de tweede intifada begon in 2000 konden ze overal heen. Na het begin van de intifada maar vòòr de bouw van de muur, gingen ze naar Bethlehem voor boodschappen en sociale voorzieningen. Nu, na de muur, kunnen zij ook niet meer naar Bethlehem, alleen met speciale toestemming. De man krijgt sowieso geen toestemming, de vrouw af en toe. Op dit moment is zij zwanger, en om te bevallen mag zij naar een ziekenhuis in Bethlehem. Een van hun kinderen moet geopereerd worden, wat ze willen laten doen in een goed Palestijns ziekenhuis in Oost Jeruzalem. Na veel gehannes is het B’tselem gelukt om ook daar toestemming voor te krijgen. De moeder mag mee, maar ja, zij is hoogzwanger, dus dat is nu lastig. De kerk wil het gezin erg graag weg hebben en zij is degene die tegenwerkt bij het verkrijgen van vergunningen. Het gezin heeft zeven kinderen, allemaal nog jong, die deels naar school gaan aan de andere kant van de muur. De vader werkt niet, want hij mag nergens heen. Officieel mag hij alleen binnenshuis zijn en op het deel van het erf dat van hun is. Zij krijgen ongeveer een keer in de twee weken een doos met voedsel van het Rode Kruis of de UN. Soms krijgen de kinderen wat eten van de Israëlische soldaten die bij de muur dienst hebben. Als het de man lukt om een keer de muur door te steken, dan krijgt hij wat geld van zijn ouders die in een vluchtelingenkamp bij Bethlehem wonen, zo’n 100 of 200 shekel per maand, van de 500 tot 700 shekel die zijn ouders zelf maar hebben (5,5 shekel is een euro, dus dit is echt heel weinig). Het risico is echter dat hij niet terug gelaten wordt, en dat zijn vrouw dan alleen is en dat zij dan hoogstwaarschijnlijk hun huis uiteindelijk zullen kwijtraken.
Triest verhaal.

Nou, waar kan ik mee afsluiten. Met te zeggen dat ik hier wat foto’s plaats van deze muurtour (onder andere het dochtertje van het problematische gezin, wat een lief meisje was dat, heel verlegen; op een gegeven moment zei haar moeder dat ze een armband die de moeder eerst zelf om had bij mij moest omdoen – dat durfde ze bijna niet, maar ze deed het uiteindelijk toch wel), van Jordanië en een paar uit Jeruzalem.

Voor nu groeten, hoop weer goede verhalen uit Nederland te horen,

Kus,

Maaike