Ramallah en Haifa

Hallo allemaal,

Zo, weer een stukje op de site. Er is weer van alles gebeurd hier, waar zal ik beginnen… (zo begin ik volgens mij elke keer…)

Serieus, waar zal ik beginnen. Bij het nu misschien. Ik zit in Stones, een leuke kroeg in Ramallah. Er is hier wireless internet, dus bij een glas vers geperst sinaasappelsap (later zal ik overstappen op Taybeh, het Palestijnse bier) zit ik met mijn laptopje op internet. Deze kroeg gaat ‘onze stamkroeg’ worden tijdens de WK (met ‘onze’ bedoel ik A., een Nederlandse vriendin die ook in Ramallah woont, en mijzelf). Er komt hier een groot scherm te hangen, en tijdens de wedstrijden van het Nederlands elftal mogen we de kroeg oranje maken. De obers dragen allemaal een oranje poloshirt - daar hoeven we niks meer aan te doen. A. heeft van haar vriend van alles uit Nederland gekregen, en ook ik heb zo mijn bronnen (Nederlands bezoek, R., de afgelopen dagen). Dus: we hebben vlaggetjes, mutsen, zonnekleppen, schmink, satéprikkers, sjaals, zweetbandjes, en nog meer vlaggetjes - alles in ons mooie oranje met wat rood-wit-blauw. Alleen de muziek moeten we nog regelen. Ik krijg er al zin in. Nu maar hopen dat er iets gewonnen gaat worden….. Foto’s volgen als het zover is.

Stones is altijd open, behalve als er dagen van nationale rouw afgeroepen zijn, wat vorige week gebeurd is. Het eerste wat gebeurde is dat het Israëlische leger dinsdagochtend vroeg een buitenwijk van Ramallah binnen is gevallen en dreigde om een gebouw op te blazen waarin een Palestijn, die al acht jaar door hen gezocht wordt, zich verborgen hield. Uiteindelijk heeft die persoon zich overgegeven, volgens mij zonder dat het gebouw tot ontploffing is gebracht. Dit alles gebeurde op hele korte afstand van het huis van de Palestijnse president, Mahmoud Abbas. Dit maakte al indruk op mensen hier, maar het ergste kwam de dag erna. Woensdagmiddag liepen er in het centrum van Ramallah Israëli’s verkleed als Arabieren rond. Zij werden herkend als Israëli’s, waarna zij een gebouw binnenvluchtten. Daar werden zij omsingeld door inmiddels woedende Palestijnen. De als Arabieren verklede Israëli’s belden met het Israëlische leger, die hen kwam ‘redden’, met tanks en zwaarbewapende soldaten. En natuurlijk braken er daarna gevechten uit. Het Israëlische leger schoot met zwaar geschut, de Palestijnen met stenen en materiaal dat ze van daken van gebouwen naar beneden gooiden. Dit alles kon life gevolgd worden op de tv, bij Aljazeera, die haar kantoor in het centrum van de stad heeft. Ik heb het zelf niet gezien, ik was woensdag aan het begin van de middag, achteraf bleek zo’n uur voordat dit allemaal gebeurde, richting Tel Aviv vertrokken, om R. van het vliegveld op te halen. Ik heb op www.maannews.net foto’s gezien, indrukwekkend. (Dit is een Palestijnse nieuwsagentschap, hier staat alles op wat binnen de Palestijnse gebieden plaatsvindt). Er zijn geen Israëlische soldaten gedood, verwond weet ik niet. Er zijn wel vier Palestijnen gedood door Israëlisch vuur, en er zijn bijna 40 gewonden gevallen. Uiteindelijk werd het leger onder bescherming van de Palestijnse politie de stad uit geloosd. Woensdag en donderdag zijn vervolgens als nationale dagen van rouw afgeroepen. Donderdagmiddag zijn de lichamen van de vier mannen teruggebracht naar de dorpen waar zij oorspronkelijk vandaan komen en daar begraven.
Ik kwam donderdag aan het einde van de middag met R. terug in Ramallah. Ik heb het nog nooit zo stil op straat gezien: de stad was in rouwstemming, de straten waren leeg en alles was dicht. Wij vonden uiteindelijk een zaakje waar we pizza konden eten, en in een internetcafé hebben we waterpijp gerookt, terwijl Palestijnse jongeren daar hun agressie kwijt konden door middel van een ‘zoveel-mogelijk-mensen-uitmoorden’ - computerspel.

Vrijdag was het ook rustig in Ramallah, doordat dit de vrije dag is. R. en ik hebben een stuk gewandeld, naar het westen Ramallah uit. Als je daar de stad uitloopt, dan kom je in gebied waar Israël controle over heeft (nou ja, dat hebben ze over de hele Westbank, maar daar is het officieel). Op een gegeven moment mag je niet verder lopen, dan zie je in de verte ook een Israëlische legerpost. Het staat alleen niet duidelijk aangegeven: ik heb van horen zeggen dat je daar niet verder mag. Ik vond het een beetje spannend, vooral met de afgelopen dagen in gedachten. Als je je daar omdraait en dus in de richting van Ramallah kijkt, dan staat er een bord met in het Hebreeuws erop dat je in Palestijns gebied komt, waar dus de Palestijnse Autoriteit controle heeft, dus: wees voorzichtig. Nou ja, vanaf daar zijn we maar weer terug gelopen.

Voor zaterdag en zondag had ik een auto gehuurd, en R. en ik zijn zaterdag eerst naar Haifa gereden. Daar hebben we onder andere op het strand gelegen, met T. en een Duitse vriendin van haar. ’s Avonds hebben we met z’n vieren in Akko in een restaurant aan de zee gegeten. R. en ik zijn daarna naar Nes Ammim gereden.

Zondag heb ik Nes Ammim laten zien, en ’s middags zijn we naar Rosh Hanikra gegaan, dit is een site met witte kalkrotsen, waar je via een kabelbaan naar beneden kan en dan de grotten van binnen kan bekijken. Best mooi.
Deze site ligt aan de zee, op de grens tussen Israël en Libanon. Toen we de grotten uit kwamen, werden we gewaarschuwd: we konden het beste direct weg gaan want het was onrustig. Nou, die onrust merkten we direct. Er werd flink geschoten op de grens, en af en toe kwam er zo’n harde knal dat ik mij echt rot schrok. Alsof de katushya’s (hoe schrijf je dit woord?) uit Libanon het hele noord Israëlische grensgebied over denderden. Later las ik op internet dat er in zuid Libanon een Hezbollahman bij een autobom om het leven is gekomen, waarvan Hezbollah Israël beschuldigde. Hezbollah is toen op Israëlische legerposten gaan schieten, waarbij een soldaat gewond raakte. Toen reageerde Israël weer door op Hezbollah posten in het zuiden van Libanon te schieten, waarna er ook weer raketten of wat dan ook uit zuid Libanon naar het noorden van Israël geschoten werden. Dat was allemaal zondag - toen wij aan de grens met Libanon stonden. Bizar.

Zondagavond hebben we pannenkoeken bij T. gegeten, lekker lekker. Daarna zijn we met een groepje naar een concert gegaan van een Palestijnse zangeres, Rim Banna. Indrukwekkend mooi, ik vond het geweldig. Ze zingt èn traditionele Arabische en Palestijnse volksliedjes, in een modern jasje, èn gedichten van vooral Palestijnse dichters, begeleid door haar man op de gitaar. Ze had traditionele Palestijnse kleding aan. Het publiek was heel enthousiast, er werd mee geklapt en mee gezongen. Sommige liedjes droeg zij op aan bijvoorbeeld Palestijnen in Israëlische gevangenissen, of aan een Palestijns meisje van anderhalf die door het Israëlische leger in haar hoofd geschoten en daardoor overleden is, of aan de Palestijnse 14-jarige jongen die op een hele bekende foto staat: met een steen in zijn hand, klaar om te gooien, met voor hem een gigantisch Israëlische jeep. Ze benadrukte sterk de Palestijnse cultuur, tradities, gedichten: het Palestijnse bewustzijn. En daar kreeg ze steeds overweldigend applaus voor. Daarnaast heeft ze een geweldige stem en uitstraling. Een aanrader om eens te luisteren.

’s Nachts, na wat gedronken te hebben in een kroeg, zijn we naar het vliegveld gereden. R. vloog weer naar Nederland, en ook de Duitse vriendin moest naar het vliegveld om terug naar Duitsland te gaan. Ik ben ’s nachts nog teruggereden naar Ramallah. Gelukkig was het checkpoint Qalandia al/nog open, dus ik was snel weer thuis.

Nou, en nu ben ik weer in Ramallah. Alles is weer gewoon. Morgen ga ik een dagje naar Hebron. Ben erg benieuwd hoe dat is, zal het later wel laten weten. Er staan meer dingen op het programma, maar dat komt ook allemaal later wel.

Voor nu groeten, uit weer een rustig en stabiel Ramallah, hoop dat het met jullie allemaal goed gaat.

Kus
Maaike